انسانیت به کجا رفته ای , احمدک ها چشم به راه اند. Reviewed by Momizat on . به نام خدا   احمدک معلم چو آمد به ناگه کلاس                                              چو شهری فرو خفته خاموش شد سخن های ناگفته در مغزها                       به نام خدا   احمدک معلم چو آمد به ناگه کلاس                                              چو شهری فرو خفته خاموش شد سخن های ناگفته در مغزها                       Rating: 0
شما اینجا هستید: خانه » دیوان دل واهگان » انسانیت به کجا رفته ای , احمدک ها چشم به راه اند.

انسانیت به کجا رفته ای , احمدک ها چشم به راه اند.

انسانیت به کجا رفته ای , احمدک ها چشم به راه اند.

به نام خدا

 انسانیت

احمدک

معلم چو آمد به ناگه کلاس                                              چو شهری فرو خفته خاموش شد

سخن های ناگفته در مغزها                                                به لب نارسیده فراموش شد

معلم از کار مداوم مدام                                                  غضبناک و فرسوده و خسته بود

جوان بود و در عنفان شباب                                             جوانی از او رخت بر بسته بود

سکوت غم آلود کلاس را                                               سکوت غم آلود کلاس را

صدای درشت معلم شکافت                                            ز جا احمدک جست بند دلش

از این بی خبر بانک ناگه شکست                                       بیا احمدک شعر دیروز را

بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت:                                      ولی احمدک درس ناخوانده بود

مگر آنچه دیروز انجا شنفت                                             زبانش به لکنت بیفتاد و گفت

ب…بنی آدم اعضای یکدیگرند                                        وجودش به یکباره فریاد زد

که در آفرینش ز یک گوهرند                                        چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار                                               تو کز,کز ….وای یادش نبود

جهان پیش چشمش سیه پوش شد                                      نگاهی به سنگینی از روی شرم

به پایین بیفکندو خاموش شد                                                  معلم بکوبید پا بر زمین

نماینده ی کینه و خشم او                                                معلم بگفتا به لحنی گران

غضب می درخشید در چشم او                                       چرا احمدک کودن بی شعور

نخواندی چنین درس اسان بگو                                      مگر چیست فرق تو با دیگران

عرق از جبین احمدک پاک کرد                                   به شرمی که از چشم خود بیم داشت

به اهستگی احمد بی نوا                                                چنین زیر لب گفت با قلب چاک

که آنان به دامان مادر خوشند                                     و من بی وجودش نهم سر به خواب

به آنان جز از روی مهر و خوشی                                  نگفته کسی تا کنون یک کلام

ندارند کاری به جز خورد و خواب                                     به مال پدر تکیه دارند و من

من از روی اجبار ، از ترس مرگ                                 کشیدم از آن درس بگذشته دست

کنم با پدر پینه دوزی و کار                                    ببین دست پر پینه ام شاهد است

صداهای او را معلم برید                                       ولی او سخن ها بسیار داشت

دلی از ستمکاری اغنیا                                          نژد و ستم دیده و زار داشت

معلم بکوبید پا بر زمین                                           و این پیک قلب پر از کینه است

به من چه که مادر دادی ز کف؟                             به من چه که دستت پر از پینه است؟

رود یک نفر نزد ناظم که او                                   به همراه خود یک فلک آورد

بنماید پر ز پینه ها پای او                                            ز چوبی که بهر کتک آورد

دل احمدک آزرد و ریش کشت                                  چو او این سخن از معلم شنید

ز چشمان او کور سویی جهید                                       به یادش آمد شعر سعدی و گفت:

ببین یادم آمد کمی صبر کن                                              تحمل خدا را تحمل دمی

تو کز محنت دیگران بی غمی                                     نشاید که نامت نهند آدمی……

درباره نویسنده

تعداد نوشته ها : 428

ارسال یک دیدگاه


7 + = 10

بازگشت به بالا